Fuqia transformuese e besimit

Të dashur vëllezër besimtarë,

Nëse do të pyesnim se kush konsiderohet njeri i fortë, përgjigjet sigurisht do të ishin nga më të ndryshmet.

Për dikë, njeri i fortë konsiderohet ai i cili ka arritur pasuri të madhe. Për dikë tjetër, njeri i fortë konsiderohet ai i cili ka arritur pushtet të madh. Mirëpo, të dashur vëllezër, historia na ka vërtetuar diçka krejtësisht tjetër: nuk ka forcë më të madhe dhe më transformuese sesa besimi i vërtetë islam, i ngulitur thellë në zemrën e njeriut.

Dhe në këto pak minuta do të flasim se pse, me të vërtetë, ky besim është kaq i fortë dhe pse e bën njeriun kaq të fortë.

Të dashur vëllezër, çfarë është në të vërtetë besimi?

Besimi është bindje me zemër, pastaj shprehje me gjuhë dhe, në fund, vulosje me vepra. Nuk mjafton të thuash: “E kam zemrën e pastër”, nëse këtë pastaj nuk e praktikon me vepra. Sepse Allahu i Madhërishëm i bashkoi këto të dyja bashkë. Ai tha në Kuran: “Ata që besojnë dhe bëjnë vepra të mira.”

Kjo do të thotë që Islami është sistem i plotë jetësor. Ai e udhëheq individin, e udhëheq familjen dhe e udhëheq mbarë shoqërinë.

Është e palogjikshme, vëllezër, që të themi: “Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë thjesht për Allahun, Zotin e botëve”, dhe pas kësaj të sillemi sikur Zoti nuk na sheh kur jemi në punë; të sillemi sikur Zoti nuk na sheh kur jemi në rrugë, kur jemi në shoqëri apo kur jemi në familjet tona.

Besimi i vërtetë nuk ndahet: as në xhami, as në rrugë, as në punë.

Po të shohim Pejgamberin, alejhi selatu ue selam, gjatë 13 viteve sa qëndroi në Mekë, ai është marrë pikërisht me besimin e njeriut: që ta mbillte dhe ta gdhendte në zemrat e njerëzve, në zemrat e sahabëve, besimin e pastër në Zotin e Madhërishëm.

Sepse pastaj ky besim i bëri ata njerëzit më të ngritur që i ka njohur historia botërore.

Po të shohim Omerin, radijAllahu anhu, para se të depërtonte besimi në zemrën e tij, ishte një njeri i ashpër në injorancë. Mirëpo, në momentin kur depërtoi besimi në zemrën e tij, ai u shndërrua në simbol të drejtësisë botërore.

Pejgamberi, alejhi selatu ue selam, kur bëri hixhretin dhe erdhi në Medinë, punën e parë që e bëri, të dashur vëllezër, pasi ndërtoi raportin e njeriut me Zotin, ishte ndërtimi i raportit të njeriut me vëllanë e tij.

Sepse, të dashur vëllezër besimtarë, nuk është në rregull që njeriu të synojë vetëm mirëqenien e tij dhe të mos interesohet për mirëqenien e tjetrit.

Shembulli i këtij besimi të vërtetë, të ngulitur në zemrat e sahabëve, shihet në njërën prej betejave të quajtur Beteja e Jermukut.

Në këtë betejë, disa prej sahabëve u plagosën rëndë dhe kishin nevojë për të shuar etjen me ujë. Sa herë që ua afronin ujin, në momentin që njëri prej tyre e merrte për ta shuar etjen, thoshte: “Dërgojani atij tjetrit, sepse ai ka nevojë më shumë se unë.”

Kur ia dërgonin tjetrit, ai thoshte: “Dërgojani vëllait tim tjetër, sepse ai ka nevojë më shumë se unë.” Dhe kështu, duke u endur gota e ujit nga njëri te tjetri, këta njerëz vdiqën nga etja për ujë.

Kjo ishte një dashuri e pastër për hatër të Zotit, sepse besimi kishte depërtuar thellësisht në zemrat e tyre.

Të dashur vëllezër, ne sot, elhamdulilah, kemi libra në çdo gjuhë. Elhamdulilah, kemi internetin, të cilin mund ta shfrytëzojmë për të mirë, por, ruajna Zot, dikush e shfrytëzon edhe për keq.

Kemi xhami të ngrohta dhe dijen e kemi shumë lehtë të qasshme, ashtu siç thotë Zoti në Kuran: “Ne Kuranin e kemi bërë të lehtë për ta mësuar.”

Megjithatë, a e kemi këtë shpirt siç e kishin sahabët, shokët e Pejgamberit, sal-lAllahu alejhi ue selem?

Ne sot jemi gati të prishemi me vëllanë për një fjalë goje, për një çështje pasurie, për një çështje të momentit, për një zënkë të momentit, dhe të mos flasim më për vite e vite.

Andaj, të dashur vëllezër besimtarë, ata e jepnin gjënë më të çmueshme të tyre, e jepnin jetën për njëri-tjetrin, ndërsa ne sot ndoshta nuk e japim as buzëqeshjen ndaj njëri-tjetrit.

Të dashur vëllezër, Islami është fe e drejtësisë.

Në kohën e Omer ibn Abdul Azizit, i cili ka qenë njëri prej halifëve të drejtë, për shkak të drejtësisë së tij absolute, myslimanët nuk kishin ku ta dorëzonin zekatin, sepse nuk kishte të varfër. Pra, drejtësia funksiononte në maksimum.

Këta ishin myslimanët e asaj kohe. Dhe duhet ta bëjmë pyetjen: ku janë myslimanët e kësaj kohe? Ku jemi unë dhe ti në këtë kohë që po jetojmë?

Sot njerëzit bëjnë një gabim shumë të madh: e ndajnë jetën në dy pjesë. Thonë: “Namazi dhe agjërimi janë për botën tjetër, ndërsa puna dhe shkolla janë për këtë botë.”

Kjo është gabim, të dashur vëllezër besimtarë. Në Islam nuk ka ndarje të tillë. Çdo vepër e jotja, nëse është me nijet të pastër, madje edhe puna që e bën dhe pasuria që e fiton me djersën tënde, duke synuar vetëm të fitosh hallall, është ibadet tek Zoti i Madhërishëm.

Po ashtu, edhe edukata që mundohesh ta mbjellësh në zemrën e fëmijës tënd konsiderohet ibadet tek Zoti i Madhërishëm.

Edhe buzëqeshja që ia bëjmë njëri-tjetrit për hatër të Zotit konsiderohet ibadet tek Zoti i Madhërishëm.

Andaj, të dashur vëllezër besimtarë, ne kemi mundësi ta kthejmë komplet jetën tonë në ibadet.

Dhe, në mënyrë që ta kthejmë jetën tonë komplet në ibadet, duhet:

E para, diturinë që e kemi ta kthejmë në vepër.

E dyta, ta jetësojmë besimin kudo: qoftë në punë, qoftë në shoqëri, qoftë në familjet tona.

E treta, t’i pastrojmë zemrat ndaj njëri-tjetrit dhe t’ia dëshirojmë të mirën njëri-tjetrit.

Sepse Pejgamberi, sal-lAllahu alejhi ue selem, ka thënë se nuk e ka besimin e plotë ai i cili nuk ia dëshiron të mirën vëllait të tij besimtar, ashtu siç ia dëshiron të mirën vetes së tij.

Allahu na bëftë prej të tillëve.

Amin, amin, ja Rabb el-alemin.